Pinchos Morunos

Ik koop eigenlijk nog zelden boeken, dus ook geen kookboeken. Toen ik op mezelf ging wonen begon ik aan een verzameling van allerlei soorten kookboeken maar met de komst van internet werd dat steeds minder. Als ik iets zoek qua recepten dan vind ik dat meestal gewoon op internet. Maar soms vind ik het toch nog wel fijn om  in een hoekje van de bank te zitten met een boek. De bibliotheek is dan een uitkomst. Zo neem ik regelmatig een riedel boeken mee om me ergens in te verdiepen. Dat kan de Marokkaanse keuken zijn, de Indonesische keuken maar zeker ook de Spaanse keuken. Een van mijn favoriete kookboeken over de Spaanse keuken zijn de boeken van Sam en Samantha Clark. Hun verhalen over hun tocht door Spanje en Arabische landen en de passie waarmee ze het maken van hun eigen brood en Labne omschreven maakten dat dit de eerste kookboeken waren die ik bladzijde voor bladzijde uit las.

Een van de gerechten die ik uit hun boek maakte waren de Pinchos Morunos. Ik had ze al een keer in Spanje gegeten en in een Spaanse supermarkt hadden we potjes met kruiden gekocht. Vanaf dat moment kreeg iedereen die op vakantie naar Spanje ging de opdracht om kruiden mee te nemen. Totdat ik dus dit recept ontdekte. Ik heb het originele recept iets aangepast qua kruiden en als ik geen varkenshaas in huis heb gebruik ik met alle liefde kipfilet of kalkoenfilet. En toen er tijdens een bbq feestje per ongeluk een gamba in de Pinchos marinade terecht was gekomen bleek dat ook errug lekker te zijn. 

• 500 gram varkenshaas
• 1 theelepel komijnzaad of poeder
• 1/2 theelepel venkelzaad
• 1/2 theelepel korianderzaad
• 2 theelepels gerookt paprikapoeder
• 2 theelepels oregano
• 2 teentjes knoflook
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel citroensap
• een plukje saffraan (optioneel)

Wel de pluk saffraan in twee eetlepels heet water. Snijd het vlees in blokjes. Plet de zaden in een vijzel of koffiemolen en voeg ze samen met de andere ingrediënten bij het vlees. Laat het vlees minimaal een uur marineren maar het vlees een nachtje in de koelkast laten staan komt de smaak zeker ten goede. Dit doe ik overigens niet bij kip, kalkoen of garnalen, dan is een uurtje voldoende.

Rijg het vlees aan spiezen. Als je houten spiesjes gebruikt denk er dan aan dat je ze even in het water legt om verbranden te voorkomen. Grill de spiezen rondom bruin. Heerlijk op de bbq maar ook zeker bij een tapas buffet. Maak er dan kleinere spiesjes van met 1 of 2 blokjes vlees of kip.

Wij sluiten het jaar af met een klein tapas buffetje met onder andere deze Pinchos. Het was een fijn jaar, we hebben niks te klagen gehad en we hopen dat 2014 nog meer fijne dingen voor ons in petto heeft. Wij wensen iedereen heel veel gezondheid en liefde.

Waffele van de mam

Er zijn van die recepten die je gewoon mee krijgt van huis en waar je niks meer aan verandert. Hoe oud je ook word en hoe vaak je het ook gemaakt hebt. De waffele van mam zijn daar een voorbeeld van. Het recept komt van oma die in de bijkeuken wafels bakte tussen kerst en nieuwjaar. Heel veel wafels voor iedereen in de familie. Het recept was altijd hetzelfde, de enige variatie waren de rozijnen. Er waren wafels met rozijnen en wafels zonder rozijnen. Het klinkt net iets te simpel en dat is het gewoon ook. Lekker simpel en gewoon simpel lekker.

Maar goed, gaandeweg in het leven kom je mensen tegen die soms ook bakken dus ik heb in de loop van de jaren een aantal wafel recepten verzameld die we allemaal erg waarderen. En toch, als de kerstdagen er langzaam aan komen en ik het wafelijzer af stof grijp ik als eerste terug naar het recept van de waffele van mam.....

Voor 20 tot 25 wafels:

• 250 gram margarine
• 250 gram witte basterdsuiker
• 10 zakjes vanillesuiker
• 500 gram zelfrijzend bakmeel
• 4 eieren
• snufje zout
• scheutje melk (2 à 3 eetlepels)

Laat de boter goed zacht worden en mix deze luchtig met de basterdsuiker en de vanillesuiker. Voeg vervolgend een voor een de eieren toe. Voeg pas het volgende ei toe als het eerste volledig op genomen is. Zeef dan beetje bij beetje het zelfrijzend bakmeel door het beslag. Mix op een lage stand. Voeg op het laatst een scheutje melk toe (een half kopje is meer dan voldoende) en een snuf zout.

Bak de wafels tot ze goudbruin zijn. De wafels zijn vers iets knapperig maar worden in een afgesloten trommel lekker zacht.

Foodblogswap december 2013; Hartige tomaten-mozzarella muffins.

Ik hoop dat iedereen heerlijke kerstdagen gehad heeft. Met vrienden en familie. Met heerlijk eten en gezellige momenten. Wij hebben het vooral rustig aan gedaan. Waar we vorig jaar de gehele familie aan onze tafel hadden zitten hebben we deze kerst twee keer elders aan tafel gezeten. En daardoor had ik vandaag tijd om op m'n gemak de hartige muffins te maken die ik voor de foodswap had staan. Voor de Foodswap van de maand december mag ik een recept uit kiezen bij Ona Pona's keukenavonturen. Er staan heerlijke recepten op deze Belgische Foodblog waar ik me als Limburgse in thuis voel. We vertoeven vaak in het Belgische, om uit te gaan eten, om te winkelen en met regelmaat vieren we er onze vakantie. En op deze Foodblog was ik op zoek naar iets dat ik kon serveren op de verjaardag van manlief aankomende zaterdag.

Ik vond deze hartige tomaten-mozzarella muffins en besloot ze te maken in een mini muffin blik. Je krijgt dan one bite (alla, misschien two) hartige muffin hapjes. Ik had alleen geen emmentaler in huis dus in plaats daarvan gebruikte ik geraspte extra belegen kaas. En omdat ik net niet genoeg gedroogde tomaatjes meer had heb ik dat aantal grammen aangevuld met zwarte olijven in schijfjes. Maar ik kon me ook zomaar voorstellen dat blokjes feta, gerookte paprika, courgette of champignons ook zomaar heel erg lekker zouden zijn in deze muffins. De mannen moesten even wennen aan het volkorenmeel in de hartige muffins maar vonden ze heerlijk. De rest heb ik in de diepvries gedaan voor het feest zaterdag. Ik ga ze serveren met Tzatziki en Tomaten-Olijventapenade.


Ingrediënten voor 12 gewone muffins of 6 jumbomuffins:
100 gr gedroogde tomaten
1 ui
1 klein chilipepertje
3 teentjes knoflook
verse of gedroogde basilicum
peper
1 bolletje mozzarella (125 gr)
250 gr volkorenbloem
2 theelepels bakpoeder
1/2 theelepel natriumbicarbonaat
2 eieren
5 eetlepels olijfolie (ik gebruikte de olie van de gedroogde tomaten)
250 ml karnemelk (of gewone melk)
50 gr extra belegen kaas geraspt

Bereidingswijze:
De oven voorverwarmen op 180°C (boven/benedenwarmte). De muffinvorm invetten of papieren vormpjes gebruiken.
Tomaten, ui, knoflook en het chilipepertje (verwijder de zaadjes voor minder pit) in kleine stukjes hakken. De mozzarella ook in blokjes snijden. Basilicum fijnhakken.
Meng de bloem met het bakpoeder, het natriumbicarbonaat en de peper door mekaar.
Voeg er de eieren, de (karne)melk en de olijfolie aan toe en roer tot je een glad deeg bekomt. Voeg nadien de fijngehakte groenten, kruiden en mozzarella er aan toe en meng tot een geheel.
Verdeel de deeg over de muffinvormpjes. Bestrooi met de gemalen kaas en zet 25 minuten in de oven.

Pulled Pork

Er zijn inmiddels meer dan genoeg Nederlandse foodblogs die aandacht besteedden aan Pulled Pork. Het stond op To Do lijstjes en daagde menige BBQ fan uit tot een nachtje door halen met een vuurtje. Pulled Pork stond niet op mijn To Do lijstje. Ik bedoel ik hou van draadjesvlees maar 6 uur wachten op een stukje vlees?

Als je zo'n foodblog begint en nog niet zo heel veel lezers hebt zul je vaak dichtbij huis om feedback vragen. En als ik 's avonds bezig ben is manlief toch de meest dichtbij zijnde feedback. Meestal zit hij namelijk aan het andere eind van de hoekband op zijn laptop te knoeien. Wat is dan makkelijker om even aan de overkant te vragen wat hij van die layout vind, de foto die je gemaakt hebt of het verhaal dat je geschreven hebt. Zo kwam het ook dat ik hem vertelde dat ik heel veel vegetarische en, nog erger, veganistische foodblogs tegen kwam. En dat ik het an sich niet verkeerd vond om een keer met minder of, nog erger, zonder vlees te doen. Manlief zag dat helemaal niet zitten maar onderging m'n uitstapjes naar de vegetarische wereld. Ondertussen bleef hij gezellig mee lezen en zal hij daardoor vast eens bij iemand anders op een foodblog geklikt hebben. En toen was daar de opmerking "nou dat ziet er toch uit als een gezellig stuk vlees of niet?". Ik reageerde kennelijk niet snel genoeg want in een ooghhoek zag ik het beeldscherm van zijn laptop naar me toe draaien, het teken dat er voor mij daar iets te zien was. Hij liet me een groot stuk bijna geblakerd stuk vlees zien. Een stuk vlees dat er, naar mijn mening, allerminst appetijtelijk uit zag. Daarna liet hij ;me een foto zien van een broodje met een soort van draadjesvlees van Procureur. Ik was nog steeds niet echt geïnteresseerd tot ik vorige week bij de slager een groot stuk Procureur van 1,8 kilo zag liggen. Het was in de aanbieding en ik nam het mee.

Maar jah, dan ga je je verdiepen in de Pulled Pork en dan raak je toch geintrigreerd door alle verhalen, alle verschillende recepten, alle verschillende meningen. Wel marineren, niet marineren, droge rub of natte marinade. Afdekken in de oven of niet maar kan zo'n Pulled Pork uberhaubt wel in de oven? En op welke temperatuur dan en hoe lang? Ik heb ze allemaal gelezen, de meningen, de ervaringen, de soorten rubs en marinades en ik besloot m'n eigen pad en common sence te volgen, voor zover ik dat heb.

Ik begon dus bij het idee dat de marinade iets zoets moest bevatten, iets pittigs, een rooksmaak en iets van een kruid. Er was niet meer zoveel gerookt paprikapoeder in huis maar ik had wel een fles ketchup staan uit Duitsland met een rooksmaak dus ik besloot deze te gebruiken.

Maak een marinade van:

• 1 eetlepel gerookt paprikapoeder
• 3 eetlepels ketchup met rooksmaak (Duitse Lidl)
• 2 eetlepels donkere basterdsuiker
• 1/2 theelepel cayennepeper
• 1/2 theelepel chiliflakes
• 2 teentjes knoflook, geperst
• 2 theelepels thijm
• 2 theelepels zout

Ik ga er even vanuit dat je niet de beschikking hebt over dezelfde ketchup. Je zou dan zelf een mengsel kunnen gebruiken 3 eetlepels gerookt paprikapoeder en 3 eetlepels ketchup. Masseer de marinade goed in het vlees. Bekleed een braadslede met aluminiumfolie en leg het vlees erin. Zet de braadslede in een oven van 110 graden (boven/onderwarmte). Laat het vlees daar achter voor gedurende zeker 8 uur maar in ieder geval tot dat de kerntemperatuur 88 graden aan geeft. In ons geval was dat zelfs iets langer.

Haal de braadslede uit de oven en laat de procureur, afgedekt met aluminiumfolie, zeker een half uur rusten. Haal vervolgens het vlees uit de braadslede en laat het vet uit de braadslede lopen. Haal de aluminiumfolie uit de braadslede en leg het vlees er terug in. Trek met twee vorken het vlees nu uit elkaar.

Het vlees was heerlijk maar ik vond het niet droog genoeg. Ik besloot dus het vlees in de braadslede onder de grill te leggen en om de vijf minuten alles even om te scheppen. Ook heb ik er nog een flinke eetlepel paprikapoeder en zeker een theelepel chiliflakes doorheen geroerd.

De mannen vonden de Pulled Pork fantastisch en dat had ik ook wel verwacht. Het meisje is een beetje ziekjes en wilde niet proeven. Ik vond het zelf heerlijk maar nog steeds erg veel oven uren voor een stuk vlees. Hier en daar heb ik al gelezen dat ik beter / makkelijker / sneller moet kunnen dus er zal vast nog een stukje procureur langs gaan komen. Volgende keer in ieder geval het vlees op een rooster leggen zodat het vlees niet in zijn eigen sappen en vetten gaart en we gaan experimenteren met een andere marinade. Maar voor voorlopig ligt er nog een hele portie van vandaag in de diepvries voor de volgende maaltijd.

Ingelegde citroenen

Het stond al een hele tijd op m'n To Do lijstje. Ingelegde citroenen zelf maken. Omdat ik van zuur en zout hou en dit me een fantastische combinatie leek. Gewoon in m'n hoofd zeg maar want ik moet meteen bekennen dat ik ze nog nooit zelf geproefd heb. Inmaken triggert me, zeker met het zicht op ons nieuwe huis met giga tuin en fruitbomen. Zo heb ik ook al drie keer mango's gekocht om chutney te maken maar het komt er gewoon niet van. Omdat ik het ideale recept niet kan vinden, omdat ik er de tijd niet voor vind. Omdat ik opeens thuis kom en de kids een mango in schijfjes op hun yoghurt gedresseerd hebben.

Maar jah, zo'n pot ingelegde citroenen kopen vind ik dan weer zoiets en als je dan leest dat het ook heel makkelijk zelf kan. En toevallig had ik net een hele grote weckpot gekocht. Te groot bleek achteraf maar dat mag de pret niet drukken. De recepten variëren hier en daar heb ik gemerkt. Vrijwel iedereen schept zout in de citroenen maar het vullen van de pot zelf wil hier en daar nog wel eens anders zijn. Zo vult de een de pot helemaal af met zout, de ander vult de pot aan met citroensap en weer een ander gebruikt kokend water. Ik besloot voor een mengeling van deze mogelijkheden te gaan. Omdat ik graag een beetje van alle goeds heb. Denk ik. Of omdat ik zo besluiteloos ben. Kies jij maar ;)

Voor een pot van 3 liter (ja echt) had ik nodig:

• 24 kleine citroenen (bij de Turkse winkel hadden ze hele fijne kleine citroenen, 12 voor een euro)
• Grof zee zout (flink wat)
• Water

Ik had al besloten om geen andere kruiden toe te voegen. Omdat ik de pure gezouten citroenen wil proeven, daarna kan ik altijd nog iets toe voegen of op nieuw maken. Al hoewel, met zo'n pot citroenen ben je natuurlijk wel voor een tijdje klaar. Dat krijg je als je een veel te grote pot koopt natuurlijk.

Kook allereerst je weckpot goed uit. Leg 6 citroenen apart. Strooi een eetlepel zout onder in de pot. Snijd de overige 18 citroenen verticaal in vieren maar zorg dat de vier delen aan elkaar vast blijven zitten. Schep een volle eetlepel zout in de citroen en leg om de beurt in je weckpot. Na iedere laag citroenen strooi je nog een eetlepel zout in de pot. Druk de citroenen stevig aan, ze moeten strak in de pot zitten. Strooi na de laatste citroen nog twee eetlepels zout in de pot.

En toen wilde ik de 6 apart gehouden citroenen uit persen. Maar dat vond ik dan toch weer jammer van de schil. Met een scheve blik keek ik in ons drankkastje (ja, wij hebben een drankkastje) en ja hoor. Een fles Wodka :) Dus ik schilde de citroenen eerst heel dun en maakte daar Limoncello van. Heerlijk, die geur alleen al door de keuken van citroenschillen. Ik krijg spontaan zin in de zomer. 's Avonds een fris wit wijntje met een scheutje Limoncello. Een Prosecco met een schuitje Limoncello, Sangria met een scheutje Limoncello, Limoncello granita, Limoncello over het ijs, Limoncello....... dwaal ik af? Is het al zomer? Zitten we buiten? Zucht.....

Pers de geschilde (!) citroenen uit en giet het sap, zonder pitten, over je ingelegde citroenen. Kook water en laat het gekookte water iets afkoelen. Giet het vervolgens over de ingelegde citroenen tot alle citroenen onder water staan. Sluit de pot.

Volgens de meeste recepten moeten deze citroenen 6 weken staan. Je kunt controleren of ze goed zijn door een citroen door te snijden, het witte deel van de schil hoort nu geel te zijn. Het vruchtvlees van de ingelegde citroenen verwijder je. Je gebruikt bij gerechten alleen de schil.

Het resultaat laat ik, hopelijk, over 6 weken zien.

Guacamole & Salsa

Bij een echte Mexicaanse maaltijd hoort natuurlijk guacamole en een salsa. De avocado was hier echter niet zo geliefd in huize Neptunes Kitchen. Totdat ik een recept kreeg van een vriendinnetje. En zelfs als ik er voorzichtig een beetje verse koriander in verwerk zijn ze nog steeds enthousiast.

Voor de guacamole heb je nodig:
- avocado
- het sap van 1 limoen
- 1 kleine tomaat
- 1 klein rood uitje
- 1 handje vol bladpeterselie of koriander (of van ieder de helft)
- 1 bekertje zure room
- peper en zout

Optioneel: een half rood pepertje of een paar schijfjes jalapenos.

Snij de avocado in kleine blokjes, de tomaat zonder de pitjes in kleine blokjes en het uitje heel fijn. Snijd de peterselie en/of koriander fijn en meng alles door elkaar met het sap van de limoen en het bekertje zure room. Maak op smaak met peper en zout en eventueel het pepertje of jalapenos.

Voor de salsa heb je nodig:
- 2 mooie rijpe tomaten
- 1 klein rood uitje
- 1/4 rode paprika
- 1/4 groene, gele of oranje paprika (het gaat meer om de kleur dan om de smaak)
- 1 handje vol bladpeterselie
- sap van 1 limoen
- 1 teentje knoflook geperst
- 1/2 rood pepertje (of wederom een paar schijfjes jalapenos)
- 1 flinke eetlepel biber salcasi (milde paprika pasta, verkrijgbaar bij de Turkse of Marokkaanse winkel)

Meng alles door elkaar en breng op smaak met zout en peper. Laat de smaken een paar uur in trekken voor je hem serveert.

Spaghetti Carbonara

Vorige week zat ik met 1 oog te volgen (het ander oog hield onze peuter in de gaten) hoe er een discussie gaande was over Spaghetti Carbonara tijdens een aflevering van MasterChef Australia. Wel room, geen room, meer toevoegingen of het originele recept. Ik ben er wel voor om te beginnen bij de basis, een zo origineel mogelijk recept vinden en dat onder de knie krijgen om het vervolgens aan te passen aan de wensen van mezelf en mijn gezin. Goed, slank zal dit gerecht niet echt gaan worden, laat de spek en de eieren weg er rest nog gewoon spaghetti. Maar het leek me heel goed mogelijk om er meer groente in te verstoppen, even beetgaar gekookt en op het laatste moment er met de eieren warm door scheppen.

Maar allereerst ging ik op zoek naar de "originele" en kwam er achter dat hierover, zoals bij zoveel gerechten, ook niet echt eenduidigheid is. Alweer kwam ik terecht bij een recept van Coquinaria maar toch heb ik ervoor gekozen om het recept iets aan te passen. Dat deden de Italianen destijds kennelijk ook al dus waarom zou deze mamma dat niet mogen ;)

Voor 4 fijne bordjes pasta heb je nodig:

- 250 gram pasta

- 150 gram magere spekreepjes

- 1 flinke teen knoflook

- 1 eetlepel olijfolie (truffelolie heb ik gebruikt en dat was heerlijk)

- 3 eieren en 1 eidooier

- 75 gram versgeraspte kaas (ik had geen Parmezaanse kaas in huis en heb oude kaas gebruikt)

Extra toegevoegd: een kwart rode paprika in kleine blokjes, een stukje courgette in blokjes, een paar kastanjechampignons in kwarten en een paar zwarte olijven in schijfjes gesneden.

Belangrijk is vooral dat alles goed op temperatuur is. Goed roeren en de pasta meteen serveren om te voorkomen dat je pasta met roerei krijgt. Wellicht ook lekker maar in deze niet de bedoeling.

Kook de pasta zoals je gewend bent en bak ondertussen de spekjes krokant. Bak als de spek krokant is even de knoflook, de courgette, champignons en paprika mee. Giet de pasta af en voeg deze met de lepel olijfolie bij de spekjes en groenten. Roer ondertussen de kaas door de eieren. Schenk de eieren bij de pasta en roer de eieren nu snel zodat ze niet stollen maar binden als een glanzende saus rond de pasta. Voeg op het laatst de schijfjes olijf toe, maak op smaak met wat vers gemalen peper en serveer meteen op voorverwarmde borden. Heerlijk met een beetje extra geraspte kaas erover.

De kinderen houden normaal alleen van "rode pasta" zoals ze de spaghetti Bolognese noemen maar dit vonden ze erg lekker. Heeeeeeeelijk wist de kleine minimuis van 2 me te vertellen. Een blijvertje dus.

Foccacia

Ik probeer regelmatig een ander focaccia recept uit. Dit recept, van Jamie Oliver, vond ik tijdens het surfen langs de vele foodblogs die ik volg. Ik zocht naar een recept waarin semolina (of griesmeel) gebruikt werd maar ik hou niet van een brood waar zoveel toppings op liggen. Daarom bleef het basisrecept over.

Dit heb je nodig:
- 100 gram semoline
- 400 gram tarwebloem
- 1/2 tl zout
- 1/2 tl suiker
- 1 zakje droge gist
- 300 ml lauw warm water
- Olijfolie
- Zeezout

Zeef de bloem en de semolina in een kom en voeg het zout toe. Los de gist op met het suiker in het water, maak een kuiltje in de bloem en giet hierin het gistwater. Roer dit tot het een samenhangend deeg is en kneep het dan 5 minuten stevig door tot je een licht soepel deeg hebt. Offfff, je doet zoals ik alles in de kom van je Bosch kneedmachine, roer alles op een lage stand door en kneed je deeg vervolgend 5 minuten op een niet te hoge stand. Vervolgens kneed ik het deeg altijd nog even zelf door op het aanrecht, vet ondertussen de kom in met een beetje olijfolie en leg het deeg terug in de kom. Dek de kom af en zet deze 30-45 minuten op een warme tochtvrije plek.

Duw het deeg na het rijzen op een bakplaat plat tot ongeveer 1,5 cm dik. Maak er met je vingers kuiltjes in en besprenkel met olijfolie en grof gemalen zeezout. Laat het brood nog 20 minuten rusten en verwarm ondertussen je oven tot 220 graden Celsius op (ik gebruik hier de stand boven en onderwarmte). Bak het brood ca. 20 minuten.

Het brood hierboven afgebeeld heb ik gebruikt tijdens een Griekse maaltijd. Door het deeg heb ik extra een flinke tl thijm, een teentje knoflook geperst en een paar zwarte olijven in schijfjes gekneed. De focaccia hiernaast gebruikte ik bij de Ropa Vieja, met verse Salsa, Guacamole en tortillachips. Door het brood kneedde ik 1 1/2 tl pikant paprikapoeder, een 1/2 rode paprika in kleine blokjes en een handje vol peterselie en korianderblad, fijn gesneden.

Paella

Wat is het heerlijk buiten, de deuren en ramen staan open en ik heb net heerlijk m’n kopje thee met boterhammetjes in het zonnetje genuttigd. En dat op het eind van september! Geef mij dit weertje maar, liefst nog ietsjes warmer, lekker buiten zitten, een schaaltje tapas, een kannetje Sangria en dan een fijne Paella. Zij het dat het vandaag een gewone dinsdag is, de mannen moeten sporten, ik nog een vergadering heb op de voetbalclub en we ondertussen ons huis aan het verbouwen zijn. Weg Spaanse klanken, de castagnetten zijn spontaan stil. Vandaag dus alleen Paella, voor dat laatste beetje zomergevoel.

Omdat niet iedereen vis eet in huize Neptunes Kitchen maak ik deze dus altijd apart, als ik al vis gebruik. Meestal beperk ik me tot een paar fijne garnalen die ik bak in olijfolie met flink wat knoflook, een chilipepertje en peterselie. Soms gebruik ik kipfilet in de Paella maar heel vaak snijd ik deze in repen en grill ze even op de bbq. Een recept van de basis Paella dus.

(Ook goed te bereiden op de skottelbraai)

Wat heb je nodig voor 4 personen?

Voor de sofrito:

- 1 ui

- 3 teentjes knoflook

- blik gepelde tomaten

- olijfolie

Voor de paella:

- de sofrito 

- 100 gram chorizo

- 1/2 rode paprika

- paar draadjes safraan (ik haal in de Turkse winkel colorante of laat dit mee nemen door familie die naar Spanje op vakantie gaan.

- 200 gram paella rijst

- 500 ml bouillon (kijk naar de verhoudingen op het pak rijst, soms wil dat afwijken)

- een kopje diepvrieserwten

 Begin met de sofrito door een gesnipperde ui in olijfolie aan te fruiten. Als de ui gaar is voeg je de knoflook toe en laat deze nog even mee bakken (niet bruin worden). Voeg dan het blik gepelde tomaten toe en laat pruttelen tot het grootste deel van het vocht ingekookt is.

Wel de safraan in lauw water. Voeg de blokjes chorizo toe aan de sofrito en laat deze even mee bakken zodat het smaak kan afgeven. Voeg daarna de rijst en het safraanmengsel toe en laat even mee bakken. Nu is het tijd voor de bouillon. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een risotto gaat bij de Paella alle bouillon in één keer bij de rijst. Kook de rijst op middelmatig vuur onder af en toe roeren voor 10 minuten. Koken doe ik voornamelijk op gevoel maar hiervoor zet ik de wekker. Ervaring heeft me namelijk geleerd dat dit altijd werkt! Zet daarna het vuur laag, deksel op de pan en nogmaals 10 minuten garen. Nu wordt niet meer geroerd.  Voeg tijdens de laatste 2 minuten garen de diepvrieserwten toe. Proef of de rijst gaar is en zet het vuur uit, hou de deksel op de pan. Laat de Paella nog 10 minuten acclimatiseren. Dit is de tijd om iedereen te roepen, je tafel te dekken, een wijntje in te schenken.

Erbij eten we boven genoemde garnalen, kippenboutjes en Moorse spiesjes (of kipreepjes) waarvan ik het recept later zal plaatsen. En natuurlijk een heerlijke tomaat-komkommersalade met olijfjes.

Pan op tafel, borden eromheen en genieten. Of zoals mijn opa vroeger zei: “Good aete, gaer hie zeen”

Edit this entry

Souvlakia

Ondanks dat de temperaturen merkbaar minder worden vonden we vandaag toch een hele fijne dag om even de bbq aan te zwengelen. Niet dat lage temperaturen of zelfs regen ons doorgaan tegen houden, de bbq wordt hier het hele jaar door regelmatig aan gezet. Vooral voor deze souvlaki's want die smaken van de grill toch het allerbeste.

Je hebt nodig:
Varkenshaas of varkensfilet, voor 3,5 personen (de peuter eet lekker mee maar nog niet zoveel natuurlijk) hebben we ongeveer 500 gram nodig.
Citroensap
Thijm
Dille
Knoflook
Paprikapoeder
Zout en peper
Ouzo!

Ja en dat laatste ingrediënt wordt gebruikt in de marinade. Het hoeft niet natuurlijk, heb je het niet in huis of hou je er niet van, laat lekker weg. Maar wij hebben vrienden en familie hier al regelmatig mee verrast. Ouzo in de marinade? Jazeker!

Snijd het vlees in blokken van 2,5 à 3 cm. Niet te klein anders wordt het vlees te snel droog. Zeker varkenshaas maar beste rosé en sappig (niet rauw) van binnen. Pers er twee knoflookteentjes boven (of snijd in fijne plakjes), 2 theelepels thijm, 1 theelepel dille, 1 tl paprikapoeder. Sap van een halve citroen of een flinke scheut uit een flesje, 1 eetlepel olijfolie en een borrelglaasje ouzo. Doe er wel peper op maar geen zout! Laat een paar uur marineren, een nacht van tevoren maakt de souvlakia nog lekkerder.

Rijg het vlees op spiezen, zout het vlees en grill de spiezen gaar op de bbq of in een grillpan. Wij hadden erbij vandaag uiteraard Tzatziki, komkommer-tomaatsalade met feta en olijfjes, verse Griekse kool en een salade van gigantes bonen.
Frietjes en een paar inktvisringetjes maken het geheel volgens de kids helemaal af.

Ropa Vieja

Een paar jaar geleden slenterden we door Valkenburg toen we halt hielden voor een Mexicaans restaurant. Dat was lang geleden en de keuze was snel gemaakt. We gingen voor het buffet. Ik hou van restaurants met buffetten, van alles een beetje proeven en als je iets heel erg lekkers tegen komt nog een keer gaan voor een tweede portie :)

We ontdekten er Ropa Vieja, Mexicaans gekruid draadjesvlees met een topping van kaas en room. De topping hebben we nooit kunnen vinden in alle recepten op internet maar recepten voor Ropa Vieja zijn er meer dan genoeg. We hebben het recept dan ook met de jaren een beetje aangepast (uiteraard).

Ingrediënten:

- 400 - 500 gram rundvlees (runderriblap, sucade, alles wat je kan stoven)

- 2 flinke uien in halve ringen

- 3 tenen knoflook

- 1 theelepel komijn

- 2 laurierbladen

- 2 theelepels paprikapoeder

- snufje cayennepeper

- 1 eetlepel Biber, de milde variant (paprikapasta, optioneel)

- 1 blikje tomatenpuree

- 1/2 Spaanse peper. Wij laten deze i.v.m. de kids weg.

Snijd het vlees in repen of blokjes en bak dit aan. Bak de uienringen mee en vervolgens de knoflook. Bak de kruiden even mee. Bak de paprikapasta en het blikje tomatenpuree even aan en blus af met 0.5 liter bouillon. Deksel erop en stoven laten tot het vlees gaar is. Wij doen dit meestal de avond ervoor omdat dit het vlees echt veel lekkerder maakt. 

Vlak voor het opdienen voeg je nog een halve rode en een halve groene paprika toe in reepjes en laat dit mee warmen, niet meer koken.

Lekker met rijst, gebakken aardappeltjes, tortilla wraps of tortilla chips. Maak er een volledige maaltijd van door er nog een blik kidney bonen en een klein blikje mais aan toe te voegen. Quacamole, salsa en tortillachips erbij en klaar is je Mexicaanse maaltijd.

Edit: Inmiddels heb ik dit recept vaak gemaakt en ga dan natuurlijk ook op zoek naar varianten. En dan kom je er dus ook achter dat Ropa Vieja van oorsprong een Cubaans gerecht is. Voor de smaak maakt het natuurlijk niet veel uit maar ere wie ere toe komt en dat zijn in dit geval dus de Cubanen.

Arabische zuurkoolschotel

Alla, die titel klopt niet helemaal want stiekem had ik spekjes gebruikt en dat kan natuurlijk eigenlijk niet in de Arabische keuken. Noem het een fusion zuurkoolschotel met elementen van zowel de Arabische als Europese landen. Zuurkool met zuidvruchten, spekjes en gehaktballetjes. Zuurkool vind ik voornamelijk rauw erg lekker. Ooit had ik een recept voor stamppot maar dat vond ik helemaal niks, een schotel uit de Allerhande met shoarmavlees kon de mannen niet bekoren dus opnieuw aan het experimenten geslagen. De kleine man houdt gewoon niet zo van zuurkool maar eet z'n bord dapper op. De grote man vond ik het prima maar het kleine meisje? Die vond het heeeeeel erg lekker. Missie geslaagd :)

Ingrediënten voor 4 goede eters:
- 750 gram aardappelen, kruimig
- 750 gram zuurkool
- 100 gram spekjes
- 1 uitje, gesnipperd
- 1/2 rode paprika in blokjes gesneden
- 1 theelepel pikante paprikapoeder
- 2 theelepels ras el hanout
- handje rozijnen
- handje gedroogde abrikozen in reepjes
- zout en peper
- 1 bekertje crème fraîche

Schil en kook de aardappelen en laat deze uit stomen. Hou een kopje van het vocht achter. Bak ondertussen de spekjes uit. Doe daar het uitje bij en de kruiden zodat die even mee kunnen bakken. Door de spekjes heb je geen vet nodig. Snijd de zuurkool een paar keer door en voeg toe zodra het uitje glazig is. Laat de zuurkool even goed mee bakken en voeg dan de paprika en de zuidvruchten toe. Laat nog even sudderen en roer als laatste de crème fraîche erdoor. Stamp de aardappelen, ik gebruik een aardappelknijper en meng de aardappelen met het zuurkool mengsel. Maak de stamppot eventueel nog iets aan met het achtergehouden vocht en breng op smaak met peper en zout.

Heerlijk met gehaktballetjes maar een gegrild stukje kip lijkt me ook erg lekker.

Variatietips: Kleurtechnisch (het oog wil immers ook wat) was ik op zoek naar iets groens maar dat kon ik zo snel niet vinden. Koriander had ik in huis maar vinden mijn mannen niet zo lekker. Toch denk ik dat dit best een goede combinatie was geweest. Maar een bosuitje lijkt me qua kleur en smaak ook fantastisch passen.

Jamie's Maroccan Mussels

Het is eerste jaar dat 24 kitchen in de lucht zat was ik ronduit verslaafd. De hele dag stond de tv aan en s' nachts keek ik vaak naar herhalingen die ik overdag gemist had. Tegenwoordig is dat minder, grotendeels komt dat door de vele herhalingen maar wat ik ook ontzettend jammer vind is dat 24 kitchen de recepten van de buitenlandse tv koks niet mag publiceren op haar website. Commercieel natuurlijk allemaal en ergens ook wel te begrijpen maar toch. Een beetje googlen levert je vaak toch het gezochte recept op en Jamie's 15 minutes dinners kun je zelfs gewoon terug kijken op YouTube. Dat is handig!

Ik ben geen liefhebber van mosselen en dat gaat een tijdje terug. Om precies te zijn naar het biologie practicum "de mossel" op 4 Havo. Ik was er al niet gek op maar vanaf dat moment kon ik de mossel in heerlijk geurende bouillon niet meer los zien van de ontleding tijdens biologie. Soms maak ik ze, omdat mijn zoon ze heerlijk vind en samen met opa lepelen ze dan een pannetje op. Zoonlief en ik kijken ook regelmatig naar de kookprogramma's van 24 kitchen en hij heeft een voorkeur voor Jamie Oliver. Maar hoe vaak kijk je naar zo'n programma, lijkt het recept je fantastisch en voer je het ook daadwerkelijk uit? Hier in ieder geval maar zelden of ooit. Tot deze Maroccan mussels. Die leken mij zelfs wel lekker. In ieder geval alle ingrediënten, behalve de mossel, spraken me ontzettend aan.

Afgelopen week was het zover, opa en oma gingen op vakantie en we hadden ze uitgenodigd om bij ons te komen eten voor ze s' nachts vertrokken. En aangezien je naar geen zender op tv kon zappen zonder de reclame van Appies mosselen te zien............

Voor 2 personen (5 p.p)

Ingrediënten:
2 kilo mosselen
2 eetlepels harissa (oke, dit hebben we over geslagen)
4 tenen knoflook
Scheutje rozenwater
1/4 ingelegde citroen
2 blikken gepelde tomaten
Plukje saffraan
Bosje koriander

Was de mosselen goed en haal kapotte exemplaren eruit. Ook de mosselen die na een paar tikken niet meer sluiten moet je verwijderen. Doe de harissa, knoflook, citroen, het rozenwater, 1 blik gepelde tomaten en een half bosje koriander in een blender of keuken machine en puls een aantal keren. Neem een bakblik, ovenschaal of zoals ik heb een cazuela en zet deze op het vuur. Het mengsel erin plus het tweede blik gepelde tomaten. Snijd de tomaten een paar keer door (of neem blikken met blokjes). Wel de saffraan een paar minuten in warm water. Voeg de safraan toe en doe de mosselen in de pan. Lepel of schud de mosselen even goed door saus en dek de schaal dan af met een laag aluminiumfolie. Zorg ervoor dat de schaal goed afgesloten is. Stoom de mosselen 5 à 6 minuten. Check voorzichtig of de mosselen gaar zijn. Zet het vuur uit en haal de aluminiumfolie eraf. Snij de rest van de koriander grof en meng deze door de mosselen. Dien meteen op.

Ze waren heerlijk. Echt waar. En dat vond ik zelf. Zolang ik ze maar niet uitgebreid ga bekijken en gewoon in m'n mond stop gaat alles goed. De mannen hebben gesmuld. Ze wilden toch graag frietjes erbij maar couscous, warm of als salade, bulgur of gewoon brood erbij lijkt me ook heerlijk. Ik had er nog tzatziki bij gemaakt en een komkommer tomaten salade. Genieten met een hoofdletter G!

Amarena Kersen

Ik ben gek op kookblogs en er zijn zelfs kookblogs die ik met regelmaat volg. Een van deze blogs is de blog van Caroline Brouwer en daar komt ook dit recept om zelf Amarene kersen te maken.

Bij de eerste lichting die ik maakte had ik de suikersiroop teveel laten inkoken. Dit heb ik opgelost door er wat vodka aan toe te voegen. Op deze manier kreeg ik een wat meer likeur achtige siroop en ik moet zeggen dat dit goed beviel. Nadeel is dat de kersen dan dus ook veel zwaarder qua alcohol zijn. Bij het proeven van drie kersen kreeg ik al een zwaar gevoel in mijn benen. Een beetje van het sap verdund in een glaasje Prosecco was overigens zeer goed te drinken.

Het recept voor de Amarene kersen:

Ingrediënten:
- 350 gram suiker
- sap van 1 limoen
- 150 ml Amaretto
- 1 tl vanille extract
- 1,5 tl amandel extract
- 1,5 kilo mooie donkere kersen (ik had iets meer)

Spoel de kersen schoon en ontpit ze. Zet de kersen met de suiker op het vuur en roer op middelmatig vuur tot de suiker opgelost is en de siroop gebonden. Dit duurt ongeveer 10 -15 minuten. Haal de kersen uit de siroop en laat de siroop vervolgens inkoken tot minimaal de helft. Voeg de overige ingrediënten toe en roer goed door elkaar. Voeg vervolgens de kersen weer toe en laat tien minuten zachtjes koken. Verdeel de Amarene kersen vervolgens over schone potten en laat afgesloten af koelen. Volgens het originele recept moeten de kersen 6 weken staan en zijn ze vervolgens 3 à 4 maanden houdbaar. Het laatste heb ik zelf nog niet uitgeprobeerd, de eerste lichting kersen staat nu ongeveer 6 weken. Ze zijn heerlijk en ik ben bang dat ze geen 3 maanden zullen blijven staan. Overigens waren de kersen na 3 weken ook al heel erg lekker.

Orzo salade

Orzo kan je vrij vertalen als "gerst". Ondanks zijn Nederlandse naam "Griekse rijst" is orzo eigenlijk een pasta die de vorm heeft van een rijstkorrel. Het grote verschil met andere soorten pasta is dat Orzo klaargemaakt dient te worden zoals rijst. Je neemt dus slechts 3 eenheden water op één eenheid orzo. De orzo laat je, net zoals rijst, op een zacht vuur koken tot het water volledig is opgenomen door de orzo.

Orzo heeft in elk land wel een andere naam. Zo noemen de Italianen de kleine pasta Orzo, in Griekenland wordt het Kritharaki genoemd, in Turkije Sehriye en in Engeland Risoni. Het stond al een hele tijd op m'n verlanglijstje om te maken, Griekse pasta en per toeval zag ik een verpakking bij de Appie liggen. Het kwam er echter niet van en vanwege het heerlijk warme weer besloot ik er een pasta salade van te maken.

Ingrediënten:
- 1/2 bekertje crème fraîche light met kruiden (of andere crème fraîche).
- 2 à 3 eetlepels Turkse yoghurt
- 250 gram Orzo
- bouillonblokje
- 1/4 rode paprika
- 1/2 rode ui in kwart ringen
- 5 zwarte olijven in fijne ringetjes
- 4 augurken in kleine blokjes gesneden.
- Paar takjes platte peterselie
- Dille

Kook de orzo volgens de aanwijzigingen op de verpakking en spoel deze goed koud af. Snijd ondertussen alle ingredienten en voeg alles bij de Orzo. Alle soorten variatie zijn natuurlijk mogelijk. Denk aan komkommer, tomaat, kleine zilveruitjes, kappertjes, bleekselderij maar ook blokjes appel, ananas of walnoten zijn heel lekker in deze koude salade. Goed koud laten worden en op smaak maken met peper, zout en citroensap. Een blijvertje, volgens de mannen.

Tzatziki

Geen enkel gerecht in ons huis dat al zolang gemaakt word en al zolang geperfectioneerd word. Tzatziki lijkt zo makkelijk om te maken maar zelf als je bij verschillende Griekse restaurants gaat eten zul je al gauw merken dat er geen echte standaard is. Jaren geleden begon ik met magere yoghurt, komkommer en knoflook. Na heel veel omzwervingen en tips werd dit recept steeds uitgebreider om vervolgens weer minimaler te worden. Het maken van een goede tzatziki vergt volgens mij niet veel ingrediënten en het is zeker ook niet moeilijk om te maken. Wil je echter een tzatziki met een goede volle smaak dan vergt dat wel iets van voorbereiding. Ik waag me er niet aan om te vermelden dat ik dé manier heb om tzatziki te maken maar de leden van mijn gezin (en familie) vinden dat ik er in ieder geval aardig in slaag.

Voor een redelijke portie tzatziki heb je nodig:
1 emmertje Turkse Yoghurt (1 liter, verkrijgbaar bij de Turkse winkel)
2 a 3 tenen knoflook
1 theelepel dille, gedroogd
1 theelepel munt, gedroogd
Scheutje citroensap
Peper en zout
Eventueel geraspte komkommer

De helft van het emmertje yoghurt laat ik, gemengd met een theelepel zout, uitlekken in een schone keukendoek (welke ik reserveer voor tzatziki) of kaasdoek. Samenknopen in een vergiet, klein bordje erop en daarop een gewicht (hier zijn dat twee keteltjes in elkaar). Zet het geheel in een diep bord in de koelkast en laat ongeveer 3 uur uit lekken. De resterende yoghurt meng je met de knoflook, geperst, en de kruiden en zet je ook koel in de koelkast. Rasp een kwart komkommer of snijd deze in hele kleine blokjes en laat deze in een zeef uitlekken met wat zout erover gestrooid (als je op deze manier komkommer toe voegt gebruik dan geen zout in de yoghurt bij het uitlekken).

Meng de uitgelekte yoghurt, de gekruide yoghurt en de uitgelekte komkommer in de emmer en laat deze bij voorkeur een nacht in trekken in de koelkast. In principe is de tzatziki na een 3 tal uurtjes al lekker maar na een nachtje "trekken" is de tzatziki ronduit heerlijk. Naar smaak maak ik de tzatziki af met wat citroensap en nog wat zout.

Variatietip: Een heel fijn gesneden rood pepertje mee laten trekken of een halve theelepel bonenkruid.

Griekse aardappelsalade

Het plaatselijke Griekse restaurant heeft als voordeel dat het een saladebar heeft. Dat betekent dat ik lekker voluit kan gaan bij de salades en dat manlief niet blijft zitten met een schaaltje sla met olie maar gewoon kan nemen wat hij lekker vind. Griekse witte bonen, een paar pepertjes en aardappelsalade. We vinden deze allebei heerlijk en uiteraard een stuk lichter dan de aardappelsalades met mayonaise. Bij benadering is dit het recept waar we voor gaan.

Voor 4 personen:

- 600 gram aardappelen

- olijfolie

- citroensap van een halve citroen

- Flink wat platte peterselie

- Half rood uitje, fijn gesnipperd

- Eventueel kwart rode paprika in kleine blokjes voor de kleur

- Paar zwarte olijven in schijfles

- Peper en zout

Schil de aardappelen, snijd ze in blokjes en kook ze gaar (circa 10 minuten). Ik spreid de aardappelen voor salades na het afgieten altijd uit op een schone handdoek en laat deze daar afkoelen. Dit na aanleiding van een tip in een kooktijdschrift en ervaring heeft me inmiddels geleerd dat de aardappelblokjes daardoor goed opdrogen en goed te verwerken zijn in een salade (lees niet tot prak geroerd worden).

Snijd de peterselie en het uitje fijn en voeg toe, de paprika in blokjes en de olijven in ringetjes. Voeg een eetlepel olijfolie en het citroensap toe. Peper en zout naar smaak. Laat goed koud worden in de koelkast zodat smaken in kunnen trekken.

Kruidenboter

Een van de toppers op alle buffetten die ik maak is toch wel de kruidenboter. Vaak gebruiken we voor onze kruidenboter een mengsel van verse kruiden en een zakje slakkenboterkruiden (Epix). Het zakje kruiden mengen we even door de molen (cq. molen behorende bij de staafmixer) samen met in ieder geval bladpeterselie en bieslook of bascilicum en een flinke theelepel brushettakruiden. Voor al de keren dat we geen ultra haast hebben maken we de kruidenboter "from scratch".

1/2 pakje roomboter

2 tenen knoflook

2/3 zongedroogde tomaten (al dan niet op olie of gedroogd)

Flinke hand vol verse kruiden (peterselie, bieslook, bascilicum)

Peper en zout

Zorg dat de boter zacht is. Laat de tenen knoflook en gedroogde tomaten even malen in het molentje. Voeg de kruiden toe en laat deze lopen tot ze fijn zijn. Voeg de zachte boter toe en meng. Breng op smaak met peper en zout.

Ter variatie: Ansjovis, citroenrasp, verse thijm, munt, geroosterde paprika, spaanse peper.

Ervaring leert ons dat een goede kruidenboter ook goed gezouten is. Let er wel altijd op dat te zout niet lekker is en dat zout qua smaak sterker word na mate de boter langer staat. Voeg dus zout naar smaak toe en proef de kruidenboter vlak voor het serveren nogmaals om te bepalen of er nog iets zout (en peper) bij kan.

Limoncello

Het is inmiddels alweer een jaar of vijf geleden dat ik een flesje Limoncello voor mijn verjaardag kreeg. Ik had geen idee wat ik ermee moest doen dus het verdween in de "drankkast". Maanden later zat ik op een verjaardag waar ik Limoncello met Spa Citron aangeboden kreeg. Bah bah, wat was dat lekker. Thuis ging ik natuurlijk meteen op zoek naar de drankkast en de Limoncello was binnen een mum van tijd verdwenen. Weer weken later stond ik bij de plaatselijke slijter en vond een flesje Limoncello toch wat aan de dure kant. Zou je dat niet zelf kunnen maken? Dus verdween ik een avondje achter mijn laptop en kwam op de foodblog van Marsepein, tegenwoordig Eerst Koken. Leuk recept en er werd rekening gehouden met het feit dat alcohol hier in Nederland vrijwel onbetaalbaar is. We hadden met een aantal dames een weekendje festival in het verschiet dus er werden twee beschaafde flesjes gemaakt. De dames zijn niet van de sterke drank dus ik ging er vanuit ruim genoeg te hebben. Had ik mij daar even vergist. Fles 1 verdween na een koude middag en fles 2 volgende diezelfde avond nog. We hadden het in ieder geval lekker warm.
In de afgelopen jaren hebben we van alles geprobeerd, limoen (neh), grapefruit (mwah), sinaasappel (lekker in de Sangria) en zelfs mandarijn (moeilijk moeilijk) maar de Limoncello blijft toch wel onze favoriet. We hebben de verhoudingen van het recept iets aangepast, puur omdat dit zo uit kwam en gaandeweg bleek dat de Limoncello goed van smaak bleef.

Je hebt nodig:
8 citroenen, liefst biologisch maar gewone gaat ook prima
1 fles wodka (0.7 ltr)
Een grote weckpot (2.5 liter) of 2 schone lege flessen (1 wodkafles heb je al)

Spoel de citroenen even onder de kraan met lauw warm water af. Gebruik je geen biologische citroenen boen ze dan een beetje stevig zodat de waslaag verdwenen is. Maak de flessen goed schoon. Schil de citroenen zo dun mogelijk, als je veel wit aan de schil laat zitten wordt de Limoncello bitter. Ik gebruik zelf een dunschiller waarmee ik zagend de schil verwijder maar een mesje kan natuurlijk ook. Raspen van de schil hebben we ook geprobeerd maar het verwijderen van de rasp naderhand bleek een hels karwei. Doe in elke fles de schil van 4 citroenen en verdeel de wodka erover. Zet de flessen donker en niet te warm (hier gaan ze weer de drankkast in) en wacht............ een week of 3.

Na 3 weken maak je een siroop van:
375 gram suiker en
225 ml water (doe niet moeilijk als je geen litermaat hebt waarbij je dit kan afwegen, ongeveer is goed)
Extra fles

Zet een pannetje op met het water en voeg de suiker toe. Laat dit ongeveer 10 minuten zachtjes koken. Haal het pannetje van het vuur en laat de siroop afkoelen. Haal de citroenwodka ondertussen uit de fles en een deel van de schillen (voor de derde fles). Meng de wodka met de suikersiroop en vul de flessen. Ervaring leert dat je net niet genoeg hebt aan 2 flessen, vandaar de extra fles en doe bij de extra fles de schillen. Wacht nu weer 3 weken............. of langer................veel langer.............
De Limoncello is na 6 weken al heerlijk om te drinken. Ik haal de schillen er niet uit, ik filter niks. Inmiddels hebben we het een en ander uitgeprobeerd en met de tijd word deze Limoncello beter en beter. Een jaar oud is de Limoncello simpelweg fantastisch. Maar wie heeft een jaar om dit uit te proberen. Wij eigenlijk niet. We drinken het puur, verdund met spa rood, citron, 7-up, op ijs (ow my in combi met citroensorbet), je leukt er een dessert mee op en, wederom, ook deze doet het goed in de Sangria :) Een van de drie flessen hebben we geparfumeerd met oranjebloesemwater en ook dat was heerlijk. Volgende poging gaat wellicht rozenbloesemwater worden.

Maar goed, na stap 1 heb je 8 kale citroenen voor je liggen waarvan je niet weet wat je ermee kunt doen. Bij onze tweede poging hebben we het sap van een tweetal citroenen toegevoegd aan de Limoncello. Lekker maar niet echt bijzonder aanvullend. Dus gebruiken we het recept van Eerst Koken om citroensiroop te maken. Waar de schoonmoeder inmiddels dol op is maar geen idee heeft dat we eerst drie flessen sterk water moeten maken voor haar flesje siroop ;)

Pers de vruchten uit en meet hoeveel sap je hebt. Per 500 ml sap gebruik je 750 gram suiker (verhouding 2:3). Doe dit samen in een keteltje en verwarm tot de suiker opgelost is. Giet over als het enigszins afgekoeld is in een fles. Bewaar de siroop in de koelkast. Deze siroop is volgens het recept ongeveer 6 maanden houdbaar.

Die andere hobby

Naast koken was er nog die andere hobby, ontstaan omdat ik verlekkerd avonden op internet zat te speuren naar een taart voor twee vriendinnen die gingen trouwen. Maar mijn god wat waren die taarten duur. Begrijpelijk natuurlijk want inmiddels weet ik hoeveel uren werk er in zo'n taartje zit maar op dat moment waren het kosten die verrrr buiten mijn budget vielen. Ik vond iemand redelijk in de buurt Dolores van TiTaTovertaartjes die me een workshop wilde geven. Dan maak je de taart toch gewoon zelf was haar idee!

Daar moest ik even over na denken hoor want je begint natuurlijk wel meteen met een bruidstaart. Als een gek dus aan het oefenen geslagen. En aan de inkoop want als ik één ding geleerd heb inmiddels is dat het geen goedkope hobby is. Ga vooral niet naar een taartbeurs of als je gaat, laat je portemonnee thuis. Enfin, de bruidstaart kwam er natuurlijk maar ik was nog niet tevreden, het moest meer ,groter en mooier en hier en daar ging ik meer specifiekere workshops volgen. Zo volgde ik een aantal workshops bij de in taartwereld bekende Madhuri en Annelies maar ook bij Love To Bake in Brunssum was ik regelmatig te vinden.

Uiteindelijk werd het me te druk allemaal. Een klein pas geboren meisje en 6 uren aan tafel bezig te zijn met een taart was gewoon niet te combineren. Daarnaast nog een tiener in huis en er moet natuurlijk ook nog gewoon brood op de plank komen. De hobby werd dus afgebouwd en momenteel bak ik alleen nog voor mijn eigen kindjes, hier en daar eens een kindje in familie of kennissenkring, een keer voor de voetbalclub en als een van de laatste toch nog een bruidstaartje omdat ik dat al heel lang geleden beloofd had.

Tegenwoordig bak ik eigenlijk alleen nog cupcakes. Deels omdat de meeste mensen in mijn omgeving al die fondant veel te zoet en veel te veel vonden, deels omdat zo'n cupcake natuurlijk heel veel voordelen heeft. Geen bordje nodig, het ziet er leuk uit, makkelijk in de hand. En, niet geheel onbelangrijk, het kost mij veel minder tijd.

Zo maakte ik onder andere de cupcakes voor onze eigen bruiloft

Mayonaise

Mayonaise! Een van mijn weinige (of vele) zonden als het om eten gaat. Ik heb heel erg mijn best gedaan tijdens het laatste half jaar Weight Watchen maar af en toen heb ik toch echt behoefte aan een lepel lekker mayonaise. Op de boterham, bij aardappeltjes, het maakt me echt niet uit.

Deze zelf gemaakte mayonaise is eigenlijk zo makkelijk te maken dat je je af kunt vragen waarom niet iedereen met een staafmixer in huis zijn eigen mayonaise maakt. Geen kleur- en smaakstoffen, geen vervelende E-nummers. Het kan qua prijs en smaak tegen elk bekend merk mayonaise concurreren en het is ook nog in een minuut gemaakt. En volgens mij heeft iedereen de ingrediënten gewoon in huis. Je hoeft niet weer met de fiets terug naar de buurtsuper.

Je hebt nodig:
- 2 eierdooier
- 1 eetlepel azijn
- 1 eetlepel mosterd
- 250 ml zonnebloemolie
- flinke snuf suiker, peper en zout naar smaak.

Voila, daar gaan we!

Gooi alles in de hoge mengbeker van de staafmixer. Het moet in ieder geval een smalle hoge beker zijn omdat je de staafmixer tijdens het mixen omhoog trekt. Zet de staafmixer op de bodem, zet aan en trek de staafmixer in een langzame beweging naar boven totdat je hem lucht hoor happen. Doe dit eventueel nog een keer om het laatste restje olie te mengen. Proef! Vind je de mayonaise te stijf dan kun je nu nog 1 of 2 eetlepel heel koud water toevoegen. Voeg nog wat zout, peper of suiker toe. In mijn geval heb ik er nog wat extra mosterd aan toe gevoegd. Het is maar waar jij voor gaat!



Varieer met verschillende soorten mosterd en azijn. Voeg kruiden toe, peterselie, bieslook, basilicum, knoflook, noem maar op. Een scheutje sherry, 2 eetlepels ketchup, wat tabasco en worchestiresaus en je hebt een heerlijke cocktailsaus. Een paar eetlepels Griekse yoghurt en flink wat teentjes knoflook levert een heerlijke knoflooksaus op (beetje extra suiker). Leef je uit en varieer er op los!

Have fun!

Zoervleisj

De carnavalskoorts is weer voorbij. Rest ons alleen nog een flinke verkoudheid en weinig stem. Als voorbereiding op de dolle dagen (we worden ook wat ouder dus we hebben uiteindelijk maar één dag gevierd) had ik al Zoervleisj gemaakt. Want wat is carnaval zonder Zoervleisj, frit en sjlaat. Geen al te hoge keukenactiviteiten voor deze dagen maar toch ook weer een beetje wel.

Ingrediënten:

- 500 gram veulen- of paardenpoulet (rund kan ook hoor)

- 300 ml azijn

- 300 ml water

- 2 dikke uien in halve ringen

- 2 flinke eetlepels appel of perenstroop

- 2 plakken ontbijtkoek

- 3 laurierblaadjes

- 3 kruidnagelen (of 4 of 5, mij valt er altijd een teveel in de pan)

- Verse peper uit de molen

- Zout

Bereidingswijze:

Marineer het vlees in de azijn, het water, de laurierblaadjes en kruidnagelen, peper en zout. Recepten van oudsher spreken over 24 uur. Meestal zet ik het vlees de avond ervoor in de marinade en begin de dag erna in de middag met bakken. Geen 24 uur dus. Heb je de tijd, wacht de 24 uur rustig af.

Schep het vlees uit de kom, beetje boter of olie in de pan en braad het vlees en de uien aan. Schenk er daarna de azijn, het water en de kruiden weer terug in de pan. Laat een uurtje of 2 sudderen en voeg dan de stroop en de ontbijtkoek toe. Nog een uurtje sudderen en je Zoervleisj is klaar. Proef zelf na, vind je het vlees te zuur doe er dan eventueel nog wat extra stroop bij.

Sjmakelik aete!