Risotto met witflof en rucola

Eigenlijk doe ik niet veel spannende dingen met witlof. Rauw vind ik het niet zo lekker en dus maken we witlof alleen gewokt met spekjes of uit de oven met ham en kaas. Ik had ruim een kilo gekocht en dan wil je ook wel eens wat anders proberen dus ik ging op zoek in het grote Google gebeuren. Ik vond een risotto, heel basic met spekjes en ui en daar bovenop gegrilde witlof. Maar waarom de witlof er niet in?

Je hebt nodig voor 4 personen:

• 1 ui
• 100 gram magere spekreepjes
• 250 gram risottorijst
• 1 theelepel thijm
• 1 1/2 bouillonblokjes
• 1,25 liter water
• 1 eetlepel pesto
• 3 flinke witlofstronken (ongeveer 500 gram)
• 100 gram champignons (optioneel)
• 75 gram (rucola)
• Vers gemalen peper
• 50 gram smeerkaas 20+

Ik begrijp dat er mensen zullen zijn die hun wenkbrauwen fronsen bij het zien van de smeerkaas maar dit is mijn Weight Watch friendly alternatief. We staan even helemaal stil, er gaat geen grammetje vanaf maar dat wil niet zeggen dat ik er niet mee bezig ben. 20+ smeerkaas dus als alternatief voor de roomboter en de Parmezaanse kaas. Ik vind dit perfect werken.

De bouillonhoeveelheid is een indicatie. Bij de rijst die ik gebruik heb ik voldoende aan deze hoeveelheid maar ik zie ook andere verhoudingen staan. Omdat de spekjes natuurlijk ook al vrij zout zijn gebruik ik niet zoveel bouillonblokjes, 2 bleek echt teveel maar proef en zout gerust bij als jij dat nodig vind.

Kook water en los hierin de bouillonblokjes op. Verhit ondertussen een pan met dikke bodem en bak hierin de spekjes op een matig vuur aan. Snipper ondertussen de ui, snijd de champignons in halve plakken en snijd de witlofstronken in grove repen. Voeg, als de spekjes beginnen te kleuren de thijm en de ui toe en laat de ui op een zacht vuurtjes glazig worden. Zet het vuur dan iets hoger en bak de champignons en witlof ongeveer 2 minuten mee. Schep zoveel mogelijk uit de pan en zet dit even in een kom apart. Laat de witlof niet uit lekken, het vocht roer je straks weer door de risotto want hier zitten natuurlijk heel veel smaken in.

Doe als de pan te droog is een scheutje olie in de pan en bak hierin zachtjes de rijst even aan totdat de korrels glazig worden en je witte puntjes in de kern ziet. Dit is het moment om de rijst af te blussen met wijn maar aangezien hier kindjes mee eten blus ik af met een kleine lepel bouillon en roer nog een paar keer goed door. Voeg nu lepel voor lepel de bouillon toe. Blijf ondertussen goed roeren en voeg pas weer de volgende lepel bouillon toe als alle vocht is opgenomen. Doe dit alles op een matig vuurtje, niet te hoog. Na ongeveer 20 minuten zal de rijst bijna gaar zijn, vanaf nu proef je dus. Voeg de eetlepel pesto toe. Als je proeft dat de rijst zo goed als gaar is voeg je de witlof, champignons en spekjes weer toe. Voeg nog een lepel bouillon toe tot de rijst gaar is.

Voeg dan nog een lepel bouillon toe, de risotto moet net iets natter zijn dan je eigenlijk wilt en roer dan de smeerkaas door de risotto. Vuur uit, deksel op de pan en tien minuten laten rusten. Leg de risotto op een plank en haal een aantal keren het mes erdoor, 3 à 4 keer is genoeg. Roer de rucola dan snel door de risotto en dien de risotto op.

De insteek van dit recept was om eens iets anders te doen met witlof, niet om er een budget recept van te maken maar toen ik ging tellen zag ik dat het eigenlijk wel heel erg mee valt. Met alle ingrediënten bij elkaar (de thijm en pesto niet mee geteld, de witlof en champignons waren in de aanbieding) kwam ik uit op een bedrag van: 

€ 2.80

Spaghetti Carbonara

Vorige week zat ik met 1 oog te volgen (het ander oog hield onze peuter in de gaten) hoe er een discussie gaande was over Spaghetti Carbonara tijdens een aflevering van MasterChef Australia. Wel room, geen room, meer toevoegingen of het originele recept. Ik ben er wel voor om te beginnen bij de basis, een zo origineel mogelijk recept vinden en dat onder de knie krijgen om het vervolgens aan te passen aan de wensen van mezelf en mijn gezin. Goed, slank zal dit gerecht niet echt gaan worden, laat de spek en de eieren weg er rest nog gewoon spaghetti. Maar het leek me heel goed mogelijk om er meer groente in te verstoppen, even beetgaar gekookt en op het laatste moment er met de eieren warm door scheppen.

Maar allereerst ging ik op zoek naar de "originele" en kwam er achter dat hierover, zoals bij zoveel gerechten, ook niet echt eenduidigheid is. Alweer kwam ik terecht bij een recept van Coquinaria maar toch heb ik ervoor gekozen om het recept iets aan te passen. Dat deden de Italianen destijds kennelijk ook al dus waarom zou deze mamma dat niet mogen ;)

Voor 4 fijne bordjes pasta heb je nodig:

- 250 gram pasta

- 150 gram magere spekreepjes

- 1 flinke teen knoflook

- 1 eetlepel olijfolie (truffelolie heb ik gebruikt en dat was heerlijk)

- 3 eieren en 1 eidooier

- 75 gram versgeraspte kaas (ik had geen Parmezaanse kaas in huis en heb oude kaas gebruikt)

Extra toegevoegd: een kwart rode paprika in kleine blokjes, een stukje courgette in blokjes, een paar kastanjechampignons in kwarten en een paar zwarte olijven in schijfjes gesneden.

Belangrijk is vooral dat alles goed op temperatuur is. Goed roeren en de pasta meteen serveren om te voorkomen dat je pasta met roerei krijgt. Wellicht ook lekker maar in deze niet de bedoeling.

Kook de pasta zoals je gewend bent en bak ondertussen de spekjes krokant. Bak als de spek krokant is even de knoflook, de courgette, champignons en paprika mee. Giet de pasta af en voeg deze met de lepel olijfolie bij de spekjes en groenten. Roer ondertussen de kaas door de eieren. Schenk de eieren bij de pasta en roer de eieren nu snel zodat ze niet stollen maar binden als een glanzende saus rond de pasta. Voeg op het laatst de schijfjes olijf toe, maak op smaak met wat vers gemalen peper en serveer meteen op voorverwarmde borden. Heerlijk met een beetje extra geraspte kaas erover.

De kinderen houden normaal alleen van "rode pasta" zoals ze de spaghetti Bolognese noemen maar dit vonden ze erg lekker. Heeeeeeeelijk wist de kleine minimuis van 2 me te vertellen. Een blijvertje dus.

Foccacia

Ik probeer regelmatig een ander focaccia recept uit. Dit recept, van Jamie Oliver, vond ik tijdens het surfen langs de vele foodblogs die ik volg. Ik zocht naar een recept waarin semolina (of griesmeel) gebruikt werd maar ik hou niet van een brood waar zoveel toppings op liggen. Daarom bleef het basisrecept over.

Dit heb je nodig:
- 100 gram semoline
- 400 gram tarwebloem
- 1/2 tl zout
- 1/2 tl suiker
- 1 zakje droge gist
- 300 ml lauw warm water
- Olijfolie
- Zeezout

Zeef de bloem en de semolina in een kom en voeg het zout toe. Los de gist op met het suiker in het water, maak een kuiltje in de bloem en giet hierin het gistwater. Roer dit tot het een samenhangend deeg is en kneep het dan 5 minuten stevig door tot je een licht soepel deeg hebt. Offfff, je doet zoals ik alles in de kom van je Bosch kneedmachine, roer alles op een lage stand door en kneed je deeg vervolgend 5 minuten op een niet te hoge stand. Vervolgens kneed ik het deeg altijd nog even zelf door op het aanrecht, vet ondertussen de kom in met een beetje olijfolie en leg het deeg terug in de kom. Dek de kom af en zet deze 30-45 minuten op een warme tochtvrije plek.

Duw het deeg na het rijzen op een bakplaat plat tot ongeveer 1,5 cm dik. Maak er met je vingers kuiltjes in en besprenkel met olijfolie en grof gemalen zeezout. Laat het brood nog 20 minuten rusten en verwarm ondertussen je oven tot 220 graden Celsius op (ik gebruik hier de stand boven en onderwarmte). Bak het brood ca. 20 minuten.

Het brood hierboven afgebeeld heb ik gebruikt tijdens een Griekse maaltijd. Door het deeg heb ik extra een flinke tl thijm, een teentje knoflook geperst en een paar zwarte olijven in schijfjes gekneed. De focaccia hiernaast gebruikte ik bij de Ropa Vieja, met verse Salsa, Guacamole en tortillachips. Door het brood kneedde ik 1 1/2 tl pikant paprikapoeder, een 1/2 rode paprika in kleine blokjes en een handje vol peterselie en korianderblad, fijn gesneden.

Orzo salade

Orzo kan je vrij vertalen als "gerst". Ondanks zijn Nederlandse naam "Griekse rijst" is orzo eigenlijk een pasta die de vorm heeft van een rijstkorrel. Het grote verschil met andere soorten pasta is dat Orzo klaargemaakt dient te worden zoals rijst. Je neemt dus slechts 3 eenheden water op één eenheid orzo. De orzo laat je, net zoals rijst, op een zacht vuur koken tot het water volledig is opgenomen door de orzo.

Orzo heeft in elk land wel een andere naam. Zo noemen de Italianen de kleine pasta Orzo, in Griekenland wordt het Kritharaki genoemd, in Turkije Sehriye en in Engeland Risoni. Het stond al een hele tijd op m'n verlanglijstje om te maken, Griekse pasta en per toeval zag ik een verpakking bij de Appie liggen. Het kwam er echter niet van en vanwege het heerlijk warme weer besloot ik er een pasta salade van te maken.

Ingrediënten:
- 1/2 bekertje crème fraîche light met kruiden (of andere crème fraîche).
- 2 à 3 eetlepels Turkse yoghurt
- 250 gram Orzo
- bouillonblokje
- 1/4 rode paprika
- 1/2 rode ui in kwart ringen
- 5 zwarte olijven in fijne ringetjes
- 4 augurken in kleine blokjes gesneden.
- Paar takjes platte peterselie
- Dille

Kook de orzo volgens de aanwijzigingen op de verpakking en spoel deze goed koud af. Snijd ondertussen alle ingredienten en voeg alles bij de Orzo. Alle soorten variatie zijn natuurlijk mogelijk. Denk aan komkommer, tomaat, kleine zilveruitjes, kappertjes, bleekselderij maar ook blokjes appel, ananas of walnoten zijn heel lekker in deze koude salade. Goed koud laten worden en op smaak maken met peper, zout en citroensap. Een blijvertje, volgens de mannen.