Amarena Kersen

Ik ben gek op kookblogs en er zijn zelfs kookblogs die ik met regelmaat volg. Een van deze blogs is de blog van Caroline Brouwer en daar komt ook dit recept om zelf Amarene kersen te maken.

Bij de eerste lichting die ik maakte had ik de suikersiroop teveel laten inkoken. Dit heb ik opgelost door er wat vodka aan toe te voegen. Op deze manier kreeg ik een wat meer likeur achtige siroop en ik moet zeggen dat dit goed beviel. Nadeel is dat de kersen dan dus ook veel zwaarder qua alcohol zijn. Bij het proeven van drie kersen kreeg ik al een zwaar gevoel in mijn benen. Een beetje van het sap verdund in een glaasje Prosecco was overigens zeer goed te drinken.

Het recept voor de Amarene kersen:

Ingrediënten:
- 350 gram suiker
- sap van 1 limoen
- 150 ml Amaretto
- 1 tl vanille extract
- 1,5 tl amandel extract
- 1,5 kilo mooie donkere kersen (ik had iets meer)

Spoel de kersen schoon en ontpit ze. Zet de kersen met de suiker op het vuur en roer op middelmatig vuur tot de suiker opgelost is en de siroop gebonden. Dit duurt ongeveer 10 -15 minuten. Haal de kersen uit de siroop en laat de siroop vervolgens inkoken tot minimaal de helft. Voeg de overige ingrediënten toe en roer goed door elkaar. Voeg vervolgens de kersen weer toe en laat tien minuten zachtjes koken. Verdeel de Amarene kersen vervolgens over schone potten en laat afgesloten af koelen. Volgens het originele recept moeten de kersen 6 weken staan en zijn ze vervolgens 3 à 4 maanden houdbaar. Het laatste heb ik zelf nog niet uitgeprobeerd, de eerste lichting kersen staat nu ongeveer 6 weken. Ze zijn heerlijk en ik ben bang dat ze geen 3 maanden zullen blijven staan. Overigens waren de kersen na 3 weken ook al heel erg lekker.

Orzo salade

Orzo kan je vrij vertalen als "gerst". Ondanks zijn Nederlandse naam "Griekse rijst" is orzo eigenlijk een pasta die de vorm heeft van een rijstkorrel. Het grote verschil met andere soorten pasta is dat Orzo klaargemaakt dient te worden zoals rijst. Je neemt dus slechts 3 eenheden water op één eenheid orzo. De orzo laat je, net zoals rijst, op een zacht vuur koken tot het water volledig is opgenomen door de orzo.

Orzo heeft in elk land wel een andere naam. Zo noemen de Italianen de kleine pasta Orzo, in Griekenland wordt het Kritharaki genoemd, in Turkije Sehriye en in Engeland Risoni. Het stond al een hele tijd op m'n verlanglijstje om te maken, Griekse pasta en per toeval zag ik een verpakking bij de Appie liggen. Het kwam er echter niet van en vanwege het heerlijk warme weer besloot ik er een pasta salade van te maken.

Ingrediënten:
- 1/2 bekertje crème fraîche light met kruiden (of andere crème fraîche).
- 2 à 3 eetlepels Turkse yoghurt
- 250 gram Orzo
- bouillonblokje
- 1/4 rode paprika
- 1/2 rode ui in kwart ringen
- 5 zwarte olijven in fijne ringetjes
- 4 augurken in kleine blokjes gesneden.
- Paar takjes platte peterselie
- Dille

Kook de orzo volgens de aanwijzigingen op de verpakking en spoel deze goed koud af. Snijd ondertussen alle ingredienten en voeg alles bij de Orzo. Alle soorten variatie zijn natuurlijk mogelijk. Denk aan komkommer, tomaat, kleine zilveruitjes, kappertjes, bleekselderij maar ook blokjes appel, ananas of walnoten zijn heel lekker in deze koude salade. Goed koud laten worden en op smaak maken met peper, zout en citroensap. Een blijvertje, volgens de mannen.

Tzatziki

Geen enkel gerecht in ons huis dat al zolang gemaakt word en al zolang geperfectioneerd word. Tzatziki lijkt zo makkelijk om te maken maar zelf als je bij verschillende Griekse restaurants gaat eten zul je al gauw merken dat er geen echte standaard is. Jaren geleden begon ik met magere yoghurt, komkommer en knoflook. Na heel veel omzwervingen en tips werd dit recept steeds uitgebreider om vervolgens weer minimaler te worden. Het maken van een goede tzatziki vergt volgens mij niet veel ingrediënten en het is zeker ook niet moeilijk om te maken. Wil je echter een tzatziki met een goede volle smaak dan vergt dat wel iets van voorbereiding. Ik waag me er niet aan om te vermelden dat ik dé manier heb om tzatziki te maken maar de leden van mijn gezin (en familie) vinden dat ik er in ieder geval aardig in slaag.

Voor een redelijke portie tzatziki heb je nodig:
1 emmertje Turkse Yoghurt (1 liter, verkrijgbaar bij de Turkse winkel)
2 a 3 tenen knoflook
1 theelepel dille, gedroogd
1 theelepel munt, gedroogd
Scheutje citroensap
Peper en zout
Eventueel geraspte komkommer

De helft van het emmertje yoghurt laat ik, gemengd met een theelepel zout, uitlekken in een schone keukendoek (welke ik reserveer voor tzatziki) of kaasdoek. Samenknopen in een vergiet, klein bordje erop en daarop een gewicht (hier zijn dat twee keteltjes in elkaar). Zet het geheel in een diep bord in de koelkast en laat ongeveer 3 uur uit lekken. De resterende yoghurt meng je met de knoflook, geperst, en de kruiden en zet je ook koel in de koelkast. Rasp een kwart komkommer of snijd deze in hele kleine blokjes en laat deze in een zeef uitlekken met wat zout erover gestrooid (als je op deze manier komkommer toe voegt gebruik dan geen zout in de yoghurt bij het uitlekken).

Meng de uitgelekte yoghurt, de gekruide yoghurt en de uitgelekte komkommer in de emmer en laat deze bij voorkeur een nacht in trekken in de koelkast. In principe is de tzatziki na een 3 tal uurtjes al lekker maar na een nachtje "trekken" is de tzatziki ronduit heerlijk. Naar smaak maak ik de tzatziki af met wat citroensap en nog wat zout.

Variatietip: Een heel fijn gesneden rood pepertje mee laten trekken of een halve theelepel bonenkruid.

Griekse aardappelsalade

Het plaatselijke Griekse restaurant heeft als voordeel dat het een saladebar heeft. Dat betekent dat ik lekker voluit kan gaan bij de salades en dat manlief niet blijft zitten met een schaaltje sla met olie maar gewoon kan nemen wat hij lekker vind. Griekse witte bonen, een paar pepertjes en aardappelsalade. We vinden deze allebei heerlijk en uiteraard een stuk lichter dan de aardappelsalades met mayonaise. Bij benadering is dit het recept waar we voor gaan.

Voor 4 personen:

- 600 gram aardappelen

- olijfolie

- citroensap van een halve citroen

- Flink wat platte peterselie

- Half rood uitje, fijn gesnipperd

- Eventueel kwart rode paprika in kleine blokjes voor de kleur

- Paar zwarte olijven in schijfles

- Peper en zout

Schil de aardappelen, snijd ze in blokjes en kook ze gaar (circa 10 minuten). Ik spreid de aardappelen voor salades na het afgieten altijd uit op een schone handdoek en laat deze daar afkoelen. Dit na aanleiding van een tip in een kooktijdschrift en ervaring heeft me inmiddels geleerd dat de aardappelblokjes daardoor goed opdrogen en goed te verwerken zijn in een salade (lees niet tot prak geroerd worden).

Snijd de peterselie en het uitje fijn en voeg toe, de paprika in blokjes en de olijven in ringetjes. Voeg een eetlepel olijfolie en het citroensap toe. Peper en zout naar smaak. Laat goed koud worden in de koelkast zodat smaken in kunnen trekken.

Kruidenboter

Een van de toppers op alle buffetten die ik maak is toch wel de kruidenboter. Vaak gebruiken we voor onze kruidenboter een mengsel van verse kruiden en een zakje slakkenboterkruiden (Epix). Het zakje kruiden mengen we even door de molen (cq. molen behorende bij de staafmixer) samen met in ieder geval bladpeterselie en bieslook of bascilicum en een flinke theelepel brushettakruiden. Voor al de keren dat we geen ultra haast hebben maken we de kruidenboter "from scratch".

1/2 pakje roomboter

2 tenen knoflook

2/3 zongedroogde tomaten (al dan niet op olie of gedroogd)

Flinke hand vol verse kruiden (peterselie, bieslook, bascilicum)

Peper en zout

Zorg dat de boter zacht is. Laat de tenen knoflook en gedroogde tomaten even malen in het molentje. Voeg de kruiden toe en laat deze lopen tot ze fijn zijn. Voeg de zachte boter toe en meng. Breng op smaak met peper en zout.

Ter variatie: Ansjovis, citroenrasp, verse thijm, munt, geroosterde paprika, spaanse peper.

Ervaring leert ons dat een goede kruidenboter ook goed gezouten is. Let er wel altijd op dat te zout niet lekker is en dat zout qua smaak sterker word na mate de boter langer staat. Voeg dus zout naar smaak toe en proef de kruidenboter vlak voor het serveren nogmaals om te bepalen of er nog iets zout (en peper) bij kan.

Limoncello

Het is inmiddels alweer een jaar of vijf geleden dat ik een flesje Limoncello voor mijn verjaardag kreeg. Ik had geen idee wat ik ermee moest doen dus het verdween in de "drankkast". Maanden later zat ik op een verjaardag waar ik Limoncello met Spa Citron aangeboden kreeg. Bah bah, wat was dat lekker. Thuis ging ik natuurlijk meteen op zoek naar de drankkast en de Limoncello was binnen een mum van tijd verdwenen. Weer weken later stond ik bij de plaatselijke slijter en vond een flesje Limoncello toch wat aan de dure kant. Zou je dat niet zelf kunnen maken? Dus verdween ik een avondje achter mijn laptop en kwam op de foodblog van Marsepein, tegenwoordig Eerst Koken. Leuk recept en er werd rekening gehouden met het feit dat alcohol hier in Nederland vrijwel onbetaalbaar is. We hadden met een aantal dames een weekendje festival in het verschiet dus er werden twee beschaafde flesjes gemaakt. De dames zijn niet van de sterke drank dus ik ging er vanuit ruim genoeg te hebben. Had ik mij daar even vergist. Fles 1 verdween na een koude middag en fles 2 volgende diezelfde avond nog. We hadden het in ieder geval lekker warm.
In de afgelopen jaren hebben we van alles geprobeerd, limoen (neh), grapefruit (mwah), sinaasappel (lekker in de Sangria) en zelfs mandarijn (moeilijk moeilijk) maar de Limoncello blijft toch wel onze favoriet. We hebben de verhoudingen van het recept iets aangepast, puur omdat dit zo uit kwam en gaandeweg bleek dat de Limoncello goed van smaak bleef.

Je hebt nodig:
8 citroenen, liefst biologisch maar gewone gaat ook prima
1 fles wodka (0.7 ltr)
Een grote weckpot (2.5 liter) of 2 schone lege flessen (1 wodkafles heb je al)

Spoel de citroenen even onder de kraan met lauw warm water af. Gebruik je geen biologische citroenen boen ze dan een beetje stevig zodat de waslaag verdwenen is. Maak de flessen goed schoon. Schil de citroenen zo dun mogelijk, als je veel wit aan de schil laat zitten wordt de Limoncello bitter. Ik gebruik zelf een dunschiller waarmee ik zagend de schil verwijder maar een mesje kan natuurlijk ook. Raspen van de schil hebben we ook geprobeerd maar het verwijderen van de rasp naderhand bleek een hels karwei. Doe in elke fles de schil van 4 citroenen en verdeel de wodka erover. Zet de flessen donker en niet te warm (hier gaan ze weer de drankkast in) en wacht............ een week of 3.

Na 3 weken maak je een siroop van:
375 gram suiker en
225 ml water (doe niet moeilijk als je geen litermaat hebt waarbij je dit kan afwegen, ongeveer is goed)
Extra fles

Zet een pannetje op met het water en voeg de suiker toe. Laat dit ongeveer 10 minuten zachtjes koken. Haal het pannetje van het vuur en laat de siroop afkoelen. Haal de citroenwodka ondertussen uit de fles en een deel van de schillen (voor de derde fles). Meng de wodka met de suikersiroop en vul de flessen. Ervaring leert dat je net niet genoeg hebt aan 2 flessen, vandaar de extra fles en doe bij de extra fles de schillen. Wacht nu weer 3 weken............. of langer................veel langer.............
De Limoncello is na 6 weken al heerlijk om te drinken. Ik haal de schillen er niet uit, ik filter niks. Inmiddels hebben we het een en ander uitgeprobeerd en met de tijd word deze Limoncello beter en beter. Een jaar oud is de Limoncello simpelweg fantastisch. Maar wie heeft een jaar om dit uit te proberen. Wij eigenlijk niet. We drinken het puur, verdund met spa rood, citron, 7-up, op ijs (ow my in combi met citroensorbet), je leukt er een dessert mee op en, wederom, ook deze doet het goed in de Sangria :) Een van de drie flessen hebben we geparfumeerd met oranjebloesemwater en ook dat was heerlijk. Volgende poging gaat wellicht rozenbloesemwater worden.

Maar goed, na stap 1 heb je 8 kale citroenen voor je liggen waarvan je niet weet wat je ermee kunt doen. Bij onze tweede poging hebben we het sap van een tweetal citroenen toegevoegd aan de Limoncello. Lekker maar niet echt bijzonder aanvullend. Dus gebruiken we het recept van Eerst Koken om citroensiroop te maken. Waar de schoonmoeder inmiddels dol op is maar geen idee heeft dat we eerst drie flessen sterk water moeten maken voor haar flesje siroop ;)

Pers de vruchten uit en meet hoeveel sap je hebt. Per 500 ml sap gebruik je 750 gram suiker (verhouding 2:3). Doe dit samen in een keteltje en verwarm tot de suiker opgelost is. Giet over als het enigszins afgekoeld is in een fles. Bewaar de siroop in de koelkast. Deze siroop is volgens het recept ongeveer 6 maanden houdbaar.

Die andere hobby

Naast koken was er nog die andere hobby, ontstaan omdat ik verlekkerd avonden op internet zat te speuren naar een taart voor twee vriendinnen die gingen trouwen. Maar mijn god wat waren die taarten duur. Begrijpelijk natuurlijk want inmiddels weet ik hoeveel uren werk er in zo'n taartje zit maar op dat moment waren het kosten die verrrr buiten mijn budget vielen. Ik vond iemand redelijk in de buurt Dolores van TiTaTovertaartjes die me een workshop wilde geven. Dan maak je de taart toch gewoon zelf was haar idee!

Daar moest ik even over na denken hoor want je begint natuurlijk wel meteen met een bruidstaart. Als een gek dus aan het oefenen geslagen. En aan de inkoop want als ik één ding geleerd heb inmiddels is dat het geen goedkope hobby is. Ga vooral niet naar een taartbeurs of als je gaat, laat je portemonnee thuis. Enfin, de bruidstaart kwam er natuurlijk maar ik was nog niet tevreden, het moest meer ,groter en mooier en hier en daar ging ik meer specifiekere workshops volgen. Zo volgde ik een aantal workshops bij de in taartwereld bekende Madhuri en Annelies maar ook bij Love To Bake in Brunssum was ik regelmatig te vinden.

Uiteindelijk werd het me te druk allemaal. Een klein pas geboren meisje en 6 uren aan tafel bezig te zijn met een taart was gewoon niet te combineren. Daarnaast nog een tiener in huis en er moet natuurlijk ook nog gewoon brood op de plank komen. De hobby werd dus afgebouwd en momenteel bak ik alleen nog voor mijn eigen kindjes, hier en daar eens een kindje in familie of kennissenkring, een keer voor de voetbalclub en als een van de laatste toch nog een bruidstaartje omdat ik dat al heel lang geleden beloofd had.

Tegenwoordig bak ik eigenlijk alleen nog cupcakes. Deels omdat de meeste mensen in mijn omgeving al die fondant veel te zoet en veel te veel vonden, deels omdat zo'n cupcake natuurlijk heel veel voordelen heeft. Geen bordje nodig, het ziet er leuk uit, makkelijk in de hand. En, niet geheel onbelangrijk, het kost mij veel minder tijd.

Zo maakte ik onder andere de cupcakes voor onze eigen bruiloft